ஒட்டு மாமரம்
பிச்சினிக்காடு இளங்கோ(சிங்கப்பூர்)
அந்தப்பக்கம் போய்
ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன
ஒரே ஊருக்குள்ளிருந்தும்
எட்டிப்பார்க்காமல் திரும்பியது
என் மனத்தில் சுமைதான்
அதன் நினைவையும்
நிழலையும்
நான் அதிகமாகத்தான்
எழுதியிருந்தேன் என்பதைவிட
ஆழமாய் உணர்ந்து
அவதிப்பட்டிருக்கிறேன்
எட்டிப்பார்க்காததை எண்ணி
அது ஏதோ வாய்திறந்து
அழுவதாக நினைத்து
மனம் தானாகக்கனத்துக்
கரைகிறது கண்களில்
கோடையின் வாடையை
வரவிடாமல் தடுத்த
அதன் அடர்த்தியை
உணர்ந்தவர்கள் எல்லாம்
கைதிகள் ஆனார்கள்
விடுதலை வேட்கையை
விட்டுத்தொலைத்தார்கள்
சூரியக்குதிரைகள்
நுழைய முடியா
அடர்த்தி அரண்
நான்
அதன் அணைப்பில்
தூங்கி விழித்தவன்
அதன் பரிசுகளைச்
சுவைத்து ருசித்தவன்
எப்போதோ வரும்
மின்னல் நினைப்போடு இருந்துகொண்டு
எழுதிக்குவிப்பதில்
எத்துணைப் போலித்தனம்
என்னிடம்...!
பிரசுரிக்கப்பட்ட திகதி: 2004-11-07