சப்தம் கண்டுபிடித்த மௌனம்
பெண்ணே!
காட்டுத்தீயாய்
கிடந்த அழகு
உன்மீது
விழுந்தபோதுதான்
தீபமானது.
மொழியாய்
கிடந்த தமிழ்
உன் உச்சரிப்பிற்குட்பட்டு
இசையாகிப்போனது.
பெண் இலக்கணம்-இனி
உன்னளவாகவே
உருமாறிப்போகும்.
நீ
பேசத்தொடங்கினால்
வாய் மூடிக்கொள்ளும்
உன்கொலுசு.
எல்லோரும்
மொழிக்குள்
கவிதை தேடும்
முயற்சியிலிருக்க
உனக்கு மட்டுமெப்படி
கவிதையே
மொழியாகிப்போனது!
மரபை நிராகரித்த
பெண்களுக்கு கூட
கற்பு நிலையில்
உன் மார்க்கமே
நெறியாகிப்போனது.
எங்கிருந்து பெற்றாய்
இருபத்திரெண்டு வயதில்
இத்தனை பக்குவம்!
உன்னை
பார்த்தபோது மட்டும்தான்
என் பேனா
கொஞ்சம் பிரமித்து நின்றது
மனம் சல சலத்து போனது
ஆணென்ற அகம்பாவமும்,
கர்வமும்-கொஞ்சம்
கரையத்தொடங்கியது.
பிழையின்றி செய்த
பிரம்மனின்
ஒரே படைப்பு நீ!
நான்
சப்தமென்றால்
நீ
மௌனம்.
ஒவ்வொரு சப்தமும்
ஏதோ ஒரு
மௌனத்திற்காக வேண்டிதான்
கர்ஜிக்கிறது
அப்படித்தான் நானும்.
ஒவ்வொரு மௌனமும்
ஏதோ ஒரு
சப்ததிற்காக வேண்டிதான்
தவமிருக்கிறது
அப்படியா நீ?
----------------------------------
இடுப்புக்கடியிலா இதயம்
இதயம் வேண்டியே
எப்போதும்
காதிருப்பதாய்
சொன்னவனே!
துண்டுஇருட்டில்
அதை
தொடையில் தேடுகிறாயே
இதயமிருப்பது
இடுப்புக்கடியிலா?
-- சிலம்பூர் யுகா துபாய்
yughas@yahoo.com
mobil 050-2102376
பிரசுரிக்கப்பட்ட திகதி: 2006-08-10