வாய்ப்பாடு
கடுகைக் கதையாக்கி
நிழலை நிஐமாக்கி
ஊதிப் பெரிதாக்கி
உறவைக் கெடுத்த உத்தமர்களே !
முகமலரச் சிரித்துவிட்டு
முள்ளால் சொல் செய்து
முதுகில் குத்திய
முன்னாள் தோழர்களே !
நாவுக்கு நரம்பும்
வாந்திக்கு வரம்பும்
நெஞ்சுக்கு ஈரமும்
கோழைக்கு வீரமும்
இல்லை என்று நினைவூட்டி
ஈடற்ற நன்மை செய்தீர்.
என் பேனா செதுக்கிய பேரழகியோ
எங்கு போனாள் என்றே தெரியவில்லை.
தானே வந்தாள்
ஒரு நாள் அருகில்
தவித்தாள் தாங்கினேன்
அழுதாள் தேற்றினேன்
நானோ இன்று
நிற்கிறேன் தெருவில்
விழித்துக்கொள்வீர் !
வாழ்வில் நம்பிக்கெட்டோர்க்கு
வாய்ப்பாடு நான்
பிரசுரிக்கப்பட்ட திகதி: 2005-01-01