இயல்பு.. முகமூடிகளோடு
01.
இயல்பு
---------
வாழுதலில்
இவ்வளவு சிக்கல்
எனத் தெரிந்தும்
சிக்கென
விடுப்பட முடியவில்லை
ஒரு போதும்...
உடலைத் தின்றுவிடும்
அவசரத்தில்
மண் மட்டும் அல்ல
அழுகிய நினைவுகளும்....
எல்லாம்
துடைக்க த் துடைக்கத்
துருப் பிடித்துப் போகிறது
உள்ளம்...
இருந் தும்
விடைக் கொடுக்கும்
இயல்பும்
விடைப்பெறும்
பொறுமையும்
வாய்த்ததில்லை
ஒரு நாளும்...
02.
முகமூடிகளோடு...
-----------------
வெளுத்து ப் போகும்
என அறியாமையில்
வெந்து சாகிறது
மனம்..
தேடி தேடி
அலைந்ததில்
கண்டெடுத்தவை
கனவுகள் மட்டும்..
நிஜங்கள்
இன்னும்
நிர்வாணமாய்.....
முகமூடிகளோடு
வாழத்தெரியவில்லை
கீறல்களைச் சுமந்துக்
கொண்டு....
காயங்கள் இன்னும்
தழும்போடு
நிரந்தரமாய் வலிகளைக்
கற்பித்துக் கொண்டே...
பிரசுரிக்கப்பட்ட திகதி: 2009-06-01