கல்லாகிப் போன கவிஞன்!...கூடு விட்டு கூடு பாயும்!.. பனிக் கண்கள்!
01.
கல்லாகிப் போன கவிஞன்!
----------------------------------------
உயிருள்ள அரூபம்
நீண்ட எதிர்பார்ப்பின் தாகத்தை
உணர்வெங்கும் மழையாக்கி
இரவுகளில் குடை பிடிக்க
கண்களை நோக்க சக்தியற்ற மனதிடம்
யுத்தமின்றி சரணடைகையில்
தேம்பியழுகிறது அனாதையாய்
ஒற்றை முத்தம்.
குற்றுக்கோலமெங்கும் பதிலற்ற "ம்" இட்டு
கைசேதப்பட்டவனிடம் ஏந்தப்படுகிறது
கைவேண்டி ஓர் வரம்.
அழுகையை அரவணைக்க
அன்பை மொழியாக்க
கல்லாகிப் போன கவிஞனை
மீண்டும் செதுக்குகையில்
கவனம்
உளிகளிலொட்டும் மென்னீரம்
யார் மீதும் தெறிக்கப் படாதிருக்கட்டும்.
02.
கூடு விட்டு கூடு பாயும்!
------------------------------------
உச்சிமயிர் பிடுங்கியெறிந்த
ஐவிரல் பதினான்கு மடிப்புகளுள்
மூச்சடங்கு முன் துடித்த
பாவங்களின் ஒப்பாரி.
தற்கொலை கடிதமெழுதியவன்
அமர்ந்த நாற்காலியில்
தூக்கு மாட்டியவளின் கால்தடம்.
அரூபிகளின் அருவாள்கள்
துருவேறி துறவு பூண்டதால்
நாடிவர்மத்தில் துளைத்து
கருணைக் கொலை.
கவிதைகள்
இனி
கூடுவிட்டு கூடுபாயும்.
03.
பனிக் கண்கள்!
------------------------
எப்போதும் சொல்லி விட்டு வருபவள்
முதல் முறையாய் அறிவிப்பேதுமின்றி
பேரீச்சைபழங்களோடும் *ஸம் ஸம்* நீரோடும்
வந்திருக்கிறாள் நானில்லாத போது.
எப்போதும் முத்தமிடுபவள்
என்ன செய்திருப்பாளென தேடுகிறேன்
யாருக்கும் தெரியாமல்.
குழந்தைகளின் கன்னத்தில்
எனதறையின் ஒவ்வொரு மூலையில்
திறந்தே கிடக்கும் அலமாரிகளில்
வீட்டின் முன்னிற்கும் யூகலிப்டஸ் இலைகளில்
இருசக்கர வாகன கைப்பிடியில்
கடந்த ரம்சானில் வாங்கித் தந்த குர்தாவில்
எங்குமில்லை தடயங்கள்.
ஈத்தப்பழத்தோடு உரையாடிக் கொண்டே
பழைய கவிதை நூலை புரட்டினேன்.
சோக கவிதையின் கடைசிப்பத்தியில்
முத்தங்களை முட்டையிட்டிருக்கிறாள்.
இந்த கண்ணீர்த்துளிகள் படும் முன்
சடாரென மூடுகிறேன்
அடைகாத்தல் ஒரு கடினப்பணியே.
பிரசுரிக்கப்பட்ட திகதி: 2014-10-04